اختلال مرزی چیست؟

در اختلال شخصیت مرزی، افراد احساس نوعی خلأ می‌کنند به‌گونه‌ای که انگار ترک و طرد شده‌اند و روابط عاطفی و احساسات‌شان از ثبات برخوردار نیست.

این نوع اختلال، بیماری شایعی است که می‌توان شروع آن را در اواخر دوران نوجوانی شاهد بود. همچنین تعداد زنان مبتلا به این اختلال بسیار بیشتر از تعداد مردان است! این بیماری به شدت باعث ناپایداری در رفتار و اخلاق شخص شده و همچنین اضطراب روانی شدیدی را در پی دارد. اکثر این بیماران در سنین پایین و به دلیل خودکشی، می‌میرند.
شخص مبتلا به اختلال مرزی ممکن است با آسیب رساندن به خود تا مدت کوتاهی احساس آرامش کند. زیاده روی در مصرف مشروبات الکلی و روابط جنسی فاسد خارج از کنترل نیز، یکی دیگر از عوامل این اختلال است. بیماران به شدت از طرد شدن می‌ترسند و هر لحظه نسبت به اینکه نزدیک‌ترین اشخاص زندگی آنها، ترکشان کنند واهمه دارند. اما به شکل جالبی معمولا خود آنها هستند که باعث تخریب روابطشان شده و در رابطه‌ای دوستانه هرگز قابل اطمینان و پیشبینی نیستند، آنها ممکن است در لحظه‌ای فوران محبت داشته باشند اما مدتی بعد، نسبت به دوستان خود کاملا بی احساس شده و به آنها هیچ اهمیتی نشان ندهند. این مسئله همراهان او را دلسرد کرده و پس از مدتی باعث فاصله می‌شود.

چگونه می‌توان آن را تشخیص داد؟

نشان دادن اضطراب به صورت خشم و عصبانیت، یکی از شایع‌ترین نشانه‌های اختلال مرزی است. همچنین بسیار احتمال دارد که انتخاب‌هایی خطرناک و غیر عقلانی داشته باشند. آنها ممکن است به خود یا به دیگران آسیب برسانند و یا روابط جنسی متعدد را برای آرامش نسبی انتخاب می‌کنند. همچنین آنها نمی‌توانند هویتی کامل و مستقل برای خود متصور شوند و در مورد کیستی خود دائما شک دارند. سبک زندگی خود را مرتب تغییر می‌دهند و رویایشان هرلحظه تغییر پیدا می‌کند. جدا از این مسائل، آنها دائما نسبت به رفتار نزدیکان خود مشکوکند و کوچک‌ترین اختلافی با آنها را به منزله یک توطئه برای ترک خود می‌دانند. از سوی دیگر روابط ناپایدارشان و شک دائمی نسبت به خود، باعث می‌شود آنها از درون احساس خالی بودن کرده و نتوانند هرگز شادی را احساس کنند. این بی حسی تا به آنجایی ادامه پیدا می‌کند که فرد حتی راضی می‌شود که خود را زخمی کند بلکه حداقل احساس درد داشته باشد.

این بیماری چگونه در فرد به وجود می‌آید؟

با آنکه اختلال مرزی در سنین نوجوانی دیده می‌شود اما دوران کودکی در شکل گیری این اختلال بی تاثیر نیست. درصد بالایی از مبتلایان، در دوران کودکی اختلافات خانوادگی بسیاری را تجربه کرده و حتی شاهد این بودند که پدر یا مادر آنها را ترک کرده است. برخی دیگر نیز همیشه باور داشته‌اند که در کسب رضایت والدین ناموفق بوده و خانواده‌ی آنها واقعا تمایلی به حضورشان ندارد. ممکن است با رفتن فرد عزیزی از زندگی این اشخاص، اعتماد به نفس آنها تا مدت زیادی دچار خلل شده و نتوانند شخص خود را قابل دوست داشتن بدانند. این اختلال در طول زندگی بیمار تقریبا ثبات دارد و نشانه‌های آن تغییری نمیابند. ممکن است با طرد شدن، خودشان نیز خود را طرد کنند و دیگر هیچ ارزشی برای خود قائل نباشند.

درمان

درمان این بیماری مشکل و بسیار زمان بر است. شخص هر لحظه انتظار طرد شدن را دارد و نمی‌توان تنها با حرف زدن این اطمینان را به او داد که درمانگر هرگز قرار نیست او را ترک کند. مهم نیست این رابطه به چه میزان طول بکشد، فرد تمام مدت توهم این توطئه را دارد که شخص به قصد ترک کردنش به سمت آن آمده است. درنتیجه باید صبر و بردباری بسیاری به خرج داد. درمانگر لازم است نسبت به بیمارش، محترمانه رفتار کند و با اینکار، به او ارزش بدهد زیرا این ارزش دهی، باعث تقویت اعتماد به نفس بیمار نیز خواهد شد. همچنین درمانگر باید رفتار ویژه‌ای هنگام بروز خشم بیمار از خود نشان بدهد زیرا غالبا این خشم، ناشی از وحشت بیمار نسبت به طرد شدن است. درمانگر می‌تواند با نشان دادن اشکالات رفتاری شخص، و ارائه‌ی دلایلی برای عدم بروز خشم، اضطراب او را به نسبت کاهش داده و همچنین او نسبت به رفتار خود، اطمینان بیشتری داشته باشد. همجنین درمانگر ممکن است از داروهایی نظیر داروهای ضدخشم و افسردگی برای بهبود روند درمان نیز استفاده ببرد.‎

تماس با ما

02166703576 02122214949

برای دریافت وقت مشاوره با ما تماس بگیرید.

تلفن شعبه اندرزگو

02122214949

تلفن شعبه انقلاب

02166703576

ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید

Instagram
YouTube
عنوان

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

Fill out this field
Fill out this field
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
You need to agree with the terms to proceed

دکتر زهره واثقی ، مشاور‌ و روانشناس خانواده و زوج درمانگر، مشاوره پیش از ازدواج، مشاور کودک، اختلافات زناشوئی، اضطراب، اختلالات یادگیری کودک

فهرست